Historie TASMANIAN TIGER

Thylacine cynocephalus, znany także jako tygrys tasmański albo wilk tasmański, był największym drapieżnym torbaczem jaki żył na kontynencie australijskim. Do momentu pojawienia się Europejczyków w Australii, tygrys tasmański występował prawdopodobnie wyłącznie w Tasmanii. Na lądzie australijskim i w Nowej Gwinei, został całkowicie wytępiony przez psy dingo, które tam sprowadzono. Jego naturalnym siedliskiem były otwarte przestrzenie leśne i stepowe, ale podczas ostatnich dziesięcioleci swojej egzystencji został zepchnięty przez ludzkie osadnictwo do gęstych obszarów leśnych. Na początku XX wieku tygrys tasmański był uważany za niezwykle rzadkie zwierzę. Ogrody zoologiczne na całym świecie podążyły na poszukiwanie przedstawicieli tego gatunku. Pomimo, wielu prób nie udało się rozmnożyć tygrysów tasmańskich w niewoli. Środki ochrony, jakie wprowadzono, aby uratować gatunek, nadeszły zbyt późno. Tygrys tasmański został chroniony prawem w 1936, krótko zanim zdechł ostatni przedstawiciel w niewoli. Liczne ekspedycje, które wyruszyły w kolejnych dekadach nie były w stanie znaleźć żadnych oznak świadczących o przetrwaniu tego gatunku. W 1966 rząd Tasmanii ustanowił obszar 674 tys. hektarów, położony na południowym zachodzie wyspy, rezerwatem ścisłym na wypadek, gdyby jakieś jeszcze zwierzęta zdołały przetrwać w niedostępnych zakątkach.
Opis
Zwierzę to mierzyło od 80 do 130 cm i posiadało ogon długości ok. 38 – 65 cm. Ważyło między 15 a 30 kg i stojąc osiągało wysokość do 60 cm w kłębie. Sierść była krótka i szorstka, szara lub szarożółtawa. Charakterystyczne dla tego gatunku było 13 do 19 czarno-brązowych pasków biegnących w poprzek ciała i u podstawy ogona, ułatwiających maskowanie, stąd nazwa „tygrys tasmański”. Na pysku można było zauważyć charakterystyczne białe plamki wokół oczu i uszu. Podobnie jak u psów, siekacze były długie, a trzonowe zęby bardzo ostre. Wg niektórych źródeł, zwierzę było zdolne rozewrzeć żuchwę pod imponującym kątem 90°.